Η διάγνωση τίθεται, συνήθως, κατά την διάρκεια μίας  υπερηχογραφικής εξέτασης ρουτίνας, κατά τη διάρκεια της γυναικολογικής εξέτασης όταν προβάλλουν από τον τράχηλο προς τον κόλπο  ή κατά τη διερεύνηση ανώμαλης κολπικής αιμορραγίας. Η υστεροσκόπηση επιβεβαιώνει την ύπαρξη τους και επιτρέπει την αφαίρεσή τους. Υπερηχογραφικά, οι πολύποδες εμφανίζονται ως σαφώς περιγεγραμμένες, μικρές ή μεγαλύτερες  εστίες ανομοιογένειας του ενδομητρίου. Η υπερηχογραφική εξέταση, ιδανικά, θα πρέπει να πραγματοποιείται αμέσως μετά το τέλος της περιόδου, όπου η απεικόνιση του ενδομητρίου είναι σαφώς καλύτερη. Άλλες διαγνωστικές μέθοδοι, όπως η σονοϋστερογραφία και η τρισδιάστατη υπερηχογραφία, εμφανίζουν μεγαλύτερη διαγνωστική ικανότητα και μπορούν να εκτελεστούν για την ανάδειξη πολύ μικρών εστιακών βλαβών.

Οι πολύποδες (ενδομητρικοί ή  τραχηλικοί) συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα. Όταν εμφανιστεί συμπτωματολογία, αυτή περιλαμβάνει την  εμφάνιση ανώμαλης κολπικής αιμορραγίας  η οποία μπορεί να ποικίλει σε ένταση και διάρκεια. Τα επεισόδια της αιμορραγίας μπορούν να λάβουν τον χαρακτήρα της σταγονοειδούς μεσοκυκλικής αιμόρροιας, της μητρορραγίας, της μηνορραγίας ή της αιμορραγίας  στην εμμηνόπαυση. Στις εμμηνοπαυσιακές γυναίκες, οι πολύποδες αποτελούν  αιτία κολπικής αιμορραγίας στο 40-50% των περιπτώσεων.

Η θεραπεία είναι επεμβατική και περιλαμβάνει είτε τη διαγνωστική απόξεση της μήτρας, όπου λαμβάνεται υλικό από το σύνολο του ενδομητρίου αφαιρώντας παράλληλα τον πολύποδα, είτε την υστεροσκόπηση, όπου η απεικόνιση  του εσωτερικού της μήτρας και του πολύποδα γίνεται άμεσα μέσω μίας κάμερας που εισάγεται από τον τράχηλο. Και οι δύο τεχνικές διενεργούνται υπό γενική αναισθησία και περιλαμβάνουν την αποστολή του πολύποδα (και των υπολοίπων ξεσμάτων) για ιστολογική εξέταση.